SPECIAL OLYMPICS 2011 - Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΤΟΝΕΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙΣ

Από τις 25 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου η χώρα μας φιλοξένησε τους 13ους παγκόσμιους θερινούς αγώνες Special Olympics.7.500 αθλητές από 185 χώρες αγωνίστηκαν με πάθος, θέληση και θάρρος, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να απολαύσουμε αξέχαστες στιγμές και να διδαχθούμε από την πίστη και την ελπίδα που μετέδιδαν όλες τις ημέρες της διοργάνωσης.

Οι αγώνες αυτοί προσέφεραν αθλητικές συγκινήσεις και έντονες στιγμές. Ποιος θα ξεχάσει τον αθλητή των 100μ, που παρά τα τεράστια κινητικά προβλήματα(το αριστερό πόδι έπρεπε να πατήσει 2 φορές στο έδαφος ώσπου μετακινηθεί), συνέχισε την προσπάθεια και τερμάτισε σε 4 λεπτά μέσα σε αποθέωση; Κάποιοι κολυμβητές από την Αφρική που δεν ήξεραν καλά καλά να κολυμπούν, όμως έφταναν μέχρι το τέλος της διαδρομής με υπερπροσπάθεια. Ο μικρόσωμος πιτσιρικάς από τη Βουλγαρία θα πήγαινε στις πρώτες τάξεις του σχολείου, όμως ξεσήκωνε με την παρουσία του τους θεατές του Μπάντμιντον. Ο συναγωνισμός ήταν έντονος όπως και το θέαμα και αποδείχτηκε περίτρανα, πως για να είναι ενδιαφέρουσα μια αθλητική διοργάνωση δεν είναι απαραίτητο να «σπάνε» πάντα τα χρονόμετρα από τις επιδόσεις.

Ο παλμός στις εξέδρες ήταν μοναδικός. Φίλαθλοι, εθελοντές, οικογένειες αθλητών και μέλη των αποστολών γίνονταν ένα και δημιουργούσαν μια αξέχαστη ατμόσφαιρα. Ανάμεσα στα διαλείμματα των αγωνισμάτων στηνόταν ένα μεγάλο πάρτι εντός κι εκτός των αγωνιστικών χώρων. Ο πραγματικός αθλητισμός αυτό είναι άλλωστε : Μια μεγάλη γιορτή που πρεσβεύει ιδανικά και ιδεώδη όπως η ευγενής άμιλλα, η επιμονή και η προσπάθεια να ανακαλύπτεις και να ξεπερνάς τα όρια σου.

Πόσες φορές στις μέρες μας, έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε αγώνες, που μας θυμίζουν όλες αυτές τις αξίες, μακριά από κάθε φαινόμενο σκοπιμότητας και βίας; Απειροελάχιστες. Αυτό, ίσως κάνει ακόμη πιο τραγική, την εικόνα των μισοάδειων κερκίδων τις περισσότερες ημέρες των αγώνων. Υπήρξαν φορές που στις κερκίδες η μεγάλη πλειοψηφία των θεατών ήταν αθλητές ,συγγενείς, εθελοντές και τουρίστες…Ο ίδιος κόσμος που κατέκλυσε τα στάδια στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς αγώνες, δυστυχώς αδιαφόρησε σε μεγάλο βαθμό για τα Special Olympics, παρότι η είσοδος ήταν ελεύθερη όλες τις ημέρες των αγώνων. Κι όμως, οι στιγμές που ζήσαμε δεν είχαν να ζηλέψουν σε τίποτα από εκείνους τους αγώνες (σε αντίθεση με τα οργανωτικά θέματα). Αντίθετα, μας ξύπνησαν όλες αυτές τις ευχάριστες αναμνήσεις από τις ημέρες του 2004, στιγμές που μπορούν να προσφέρουν μόνο τα μεγαλύτερα αθλητικά και πολιτιστικά γεγονότα.


Η προσπάθεια που ξεκίνησε από τη σκέψη της Eunice Kennedy Shriver να φιλοξενήσει παιδιά από πολιτείες της Αμερικής με διανοητική αναπηρία σε μια κατασκήνωση και να παρατηρήσει τις επιδόσεις τους σε αθλητικά τεστ, γέννησε λίγα χρόνια αργότερα τους παγκόσμιους αγώνες Special Olympics to 1968. Όυτε η ίδια θα φανταζόταν πως το εγχείρημα της θα γιγαντωνόταν στα πέρατα της γης με αγώνες που θα έχουν αθλητές από κάθε γωνιά του κόσμου. Οι συμμετέχοντες ανακαλύπτουν μέσα από τους αγώνες τις ικανότητες τους, αποκτούν αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση και μαθαίνουν να λειτουργούν ως ομάδα, κάτι που έχει ευεργετικές επιδράσεις καθιστόντας τους ενεργά και χρήσιμα μέλη στο κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνική και πνευματική τους ανάπτυξη συντελεί στη δημιουργία μιας κοινωνίας που δεν θα ορίζεται από αυτούς που αποκλείονται, αλλά από αυτούς που εντάσσονται, όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα των Special Olympics Hellas(www.specialolympicshellas.gr)

Ίσως τα Special Olympics, να είναι η μοναδική διοργάνωση που η φράση «μεγαλύτερη αξία έχει η συμμετοχή παρά η νίκη», βρίσκει απόλυτη εφαρμογή. Οι αθλητές τις πρώτες μέρες των αγώνων χωρίζονταν σε γκρουπ ανάλογα με τις δυνατότητες τους, έτσι ώστε να αγωνιστούν ισοδύναμα και να διακριθούν. Όλοι είχαν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος στους τελικούς των κατηγοριών τους μιας και το «μότο» ήταν λίγοι αθλητές-ομάδες, σε πολλές κατηγορίες. Κανένας αθλητής δεν αποκλειόταν σε προκριματικούς και όλοι είχαν την ευκαιρία να νοιώσουν τη μαγεία των αγώνων. Στο βάθρο, δεν βραβεύονταν μόνο οι τρεις πρώτοι, αλλά όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες για τη θέση ή τη συμμετοχή.

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ : ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΗΨΕΙΣ
Η διαφήμιση των αγώνων ήταν υπαρκτή, όχι όμως επαρκής. Μετά από μια μικρή περίοδο που υπήρχαν αναφορές για τους αγώνες όταν η Ελλάδα ανέλαβε τη διοργάνωσή τους, υπήρξε ένα μεγάλο διάστημα που η προώθηση τους ήταν μηδαμινή, για να επανέλθει λίγες μέρες πριν από την έναρξη. Για να πετύχει το συγκεκριμένο εγχείρημα, θα έπρεπε να υπήρχε μεθοδευμένη προσπάθεια, ώστε ο κόσμος να μπει στο «πετσί» των αγώνων, να μάθει και να γνωρίσει την προσπάθεια αυτών των αθλητών και των επιτελείων τους, ώστε να γίνει κομμάτι αυτής και να θέλει να την ακολουθήσει.

Είναι κρίμα πολλοί άνθρωποι να μην γνωρίζουν ούτε καν πως τα Special Olympics είναι αγώνες για τα άτομα με διανοητική αναπηρία και δεν είναι ίδιοι με τους Παραολυμπιακούς, που απευθύνονται σε άτομα που αντιμετωπίζουν σωματικές αναπηρίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα προς μίμηση, για την συντονισμένη ενημέρωση του κόσμου αποτελεί η Ιρλανδία, που διοργάνωσε τους αγώνες το 2003 και δεν είχε μόνο πολυάριθμους θεατές στα στάδια τις ημέρες των αγώνων, αλλά και μακρόχρονη κληρονομιά για αυτή τη διοργάνωση. 8 χρόνια μετά στην Αθήνα, ευτύχησε να διαθέτει μια από τις πολυπληθέστερες και πιο ενθουσιώδεις αποστολές σε φιλάθλους( δεν ήταν μόνο μέλη και συγγενείς).

Ο τύπος, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και δεν βοήθησε όσο θα έπρεπε στην προβολή των αγώνων. Η ΕΡΤ αφιέρωνε καθημερινά μια ώρα στους αγώνες μέσω εκπομπής που πρόβαλε στιγμιότυπα(όχι εκτενή)…Άραγε ήταν τόσο δύσκολο να υπάρξει μια στοιχειώδης μετάδοση των αγώνων; Δεν ζήτησε κανείς μια πολυκάμερη υπερπαραγωγή, μιας και θα ακουγόταν το επιχείρημα της κρίσης(παρά τα ποσά που ξοδεύουν άλλες παραγωγές), αλλά έστω να μεταδίδονταν δυο-τρεις ώρες αγώνων από επιλεγμένα ανά ημέρα αθλήματα και να υπήρχε σχολιασμός. Δε θα ήταν κάτι απλησίαστο οικονομικά δα…Έτσι ο κόσμος θα γνώριζε πραγματικά τους αγώνες και οι αθλητές και οι οικογένειες τους θα είχαν την ευκαιρία να κρατήσουν ένα αρχείο ζωής.

Οι οργανωτικές ελλείψεις, δυστυχώς ήταν αρκετές και σε αυτό το κομμάτι τίποτα δεν θύμιζε τους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες,παρά το μεγάλο κόστος των αγώνων που ανήλθε στο συνολικό ποσό των 68 εκ.ευρώ σε περίοδο κρίσης. Δε νοείται να πηγαίνεις σε μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση και να μη γνωρίζεις το αναλυτικό πρόγραμμα κάθε αγωνίσματος, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις πότε θα παρακολουθήσεις τι. Το μόνο που υπήρχε ήταν το γενικό πρόγραμμα με τις ώρες που διεξάγονταν τα αθλήματα (αρκετές φορές με μεγάλες αποκλίσεις). Για να έχει τη δυνατότητα επιλογής κάποιος, θα έπρεπε πρώτα να γυρίσει όλες τις εγκαταστάσεις ενός συγκροτήματος για να μάθει το πρόγραμμα των αγωνισμάτων ξεχωριστά, αφού η ανάρτηση γινόταν μόνο εντός κάθε γηπέδου. Θα μπορούσε να υπάρχει έστω ένα μέρος σε κάθε συγκρότημα, που να γίνεται ανάρτηση όλου του προγράμματος, όπως πχ στο τείχος των Εθνών στο ΟΑΚΑ ή στην πεζογέφυρα του Ελληνικού. Εννοείται πως αυτές οι πληροφορίες δεν υπήρχαν ούτε στην ιστοσελίδα των αγώνων που ήταν ελλιπής.

Ακόμη, το μόνο συγκρότημα στο οποίο είχαν τοποθετηθεί ευκρινείς και μεγάλες ταμπέλες ήταν το Σ.Ε.Φ. Στο Ο.Α.Κ.Α και το Ελληνικό, όποιος δεν ήξερε τις εγκαταστάσεις καλά. μπορούσε να προσεγγίσει τα στάδια μόνο ρωτώντας ή μαντεύοντας. Στο ποδηλατοδρόμιο του Ο.Α.Κ.Α, που διεξήχθη η άρση βαρών(!)(η ποδηλασία έγινε στο Ελληνικό), οι κερκίδες ήταν κλειστές και είχαν τοποθετηθεί καρέκλες δίπλα στο πλατό για τους θεατές. Άρα για να προσεγγίσει κάποιος το χώρο έπρεπε να κατέβει στο ισόγειο από τις σκάλες. Μόνο που όσες φορές και αν γύριζε το γήπεδο δε θα το γνώριζε, αφού σήμανση δεν υπήρχε πουθενά, ούτε είχαν τοποθετηθεί εκεί εθελοντές. Μόνο ένα φύλλο χαρτιού σε μια πόρτα υπήρχε που έγραφε είσοδος αλλά αφενός δεν φαινόταν και αφετέρου σε μπέρδευε περισσότερο γιατί δεν είχε βέλος και νόμιζες πως η είσοδος οδηγεί στις κερκίδες!

Μια άλλη περιπέτεια ήταν το βόλεϊ, το οποίο έγινε σε μια αίθουσα του Ο.Α.Κ.Α(Γ.Κασιμάτης), η οποία ήταν αποκομμένη από το υπόλοιπο συγκρότημα και η απουσία σήμανσης δημιουργούσε εκ νέου σύγχυση στους επισκέπτες που έπρεπε να κάνουν κύκλους. Οι διοργανωτές επέλεξαν μάλιστα η είσοδος του κοινού να μην γίνεται από την πρώτη πόρτα(έμπαιναν οι v.i.p), παρότι ουσιαστικά οδηγούσε στο ίδιο σημείο μιας και οι θέσεις των V.I.P δεν ήταν κάποια ειδική κερκίδα, αλλά καρέκλες πάνω στις πτυσσόμενες εξέδρες! Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε επίσης το γεγονός πως κάποια πάρκινγκ, όπως του Ελληνικού, ήταν δεσμευμένα μόνο για τους επισήμους (παρότι μισοάδεια) και για να σταθμεύσει κάποιος θα έπρεπε να ψάχνει επί ώρα κάποια ελεύθερη θέση στα γύρω στενά… Στο χώρο που γινόταν το Μπάντμιντον, δεν υπήρχε προγραμματισμός και ανενόχλητοι ξένοι δημοσιογράφοι έπαιρναν συνεντεύξεις ακριβώς μπροστά από τις κερκίδες, κόβοντας τη θέα του αγωνιστικού χώρου στους φιλάθλους, όπως και διάφοροι που στέκονταν ανενόχλητοι σε σημεία που δεν θα έπρεπε.

Οι 25.000 εθελοντές ήταν η ψυχή των αγώνων και δίχως τη δική τους αγόγγυστη προσπάθεια δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν οι αγώνες, παρότι κάποιοι παρουσίαζαν άγνοια σε μερικά θέματα, χωρίς να φέρουν εκείνοι την ευθύνη, αφού δεν είχαν λάβει την εκπαίδευση και ενημέρωση που απαιτείτο σε όλα τα επίπεδα. Έτσι, υπήρξαν φαινόμενα όπως το να μην γνωρίζουν βασικές πληροφορίες των εγκαταστάσεων(πχ που βρίσκονταν οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις στο ΟΑΚΑ, αν είχε ανοίξει λόγω των αγώνων η είσοδος τένις που βρίσκεται εντός του συγκροτήματος, πως θα πήγαινε κάποιος από το Ελληνικό δίπλα στον Άγιο Κοσμά κ.α).

Αισθητικά, οι παρεμβάσεις που έγιναν στο καλλιμάρμαρο και η πρόχειρη σχεδίαση του «φεστιβάλ» των αγώνων στο τείχος των Εθνών, με περίπτερα-σκηνές που παρέπεμπαν σε τοπικό πανηγύρι δεν ήταν ότι καλύτερο…Ατυχής τουλάχιστον ήταν η επιλογή η τελευταία μέρα των αγώνων με τελικούς και μικρούς τελικούς στο μπάσκετ, να γίνει στα γήπεδα 2 και 3, για να κρατηθεί το κεντρικό για απονομές επάθλων!

Είναι όμως προτιμότερο να κρατήσουμε τις όμορφες στιγμές που όπως αναφέρθηκε παραπάνω ήταν αμέτρητες και πήγαζαν από τη θέληση των αθλητών και τη στήριξη των οικογενειών τους. Οικογένειες, οι οποίες στο παγκόσμιο αυτό κίνημα, έχουν γίνει ένα, μια γροθιά, σε ένα μείγμα πολυπολιτισμικό, με διάφορες κουλτούρες, ήθη και έθιμα.

"
Θέλω να νικήσω! Αν όμως δεν τα καταφέρω, βοηθήστε με να προσπαθήσω με θάρρος!"

ΟΙ ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΗΤΤΑΣ

Η Ελλάδα επέλεξε να χάσει από τη Ρωσία, για να αποφύγει τις ΗΠΑ στα προημιτελικά του Μουντομπάσκετ:Μέγα σκάνδαλο.Σύσσωμοι οι προασπιστές της ηθικής, που σε αυτή την χώρα είναι αμέτρητοι καθώς φαίνεται, έσπευσαν να το αναγάγουν σε ζήτημα τιμής και να θέσουν ακόμα και θέμα ηθικής για μια αθλητική στρατηγική… Μόνο για έσχατη προδοσία δεν μίλησαν.

Κάποιοι έφτασαν ακόμη και στο σημείο να χαρακτηρίσουν «μικρούς αθλητές» τους παίκτες μας. Ντροπή, για το ήθος των παικτών αλλά και για όλες αυτές τις φορές που μας έκαναν περήφανους.Αλλά μήπως αυτοί που κάνουν τους βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς, δεν θα είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν για να φωτογραφηθούν μαζί τους στο αεροδρόμιο σε περίπτωση κατάκτησης μεταλλίου?
Κάπως έτσι δεν έγινε και με τους Ολυμπιονίκες, που από ήρωες ξαφνικά έγιναν οι ντοπαρισμένοι που ντρόπιασαν τη χώρα, νικώντας τους πεντακάθαρους αντιπάλους τους?

Η ομάδα μας δίνει το Σάββατο το μεγάλο αγώνα στους «16» με την πρωταθλήτρια κόσμου Ισπανία, σε μια επανάληψη του τελικού του προηγούμενου Μουντομπάσκετ(κρίμα για τη διοργάνωση που γίνεται σε τόσο πρώιμο στάδιο) και αντί να ασχολούμαστε με τον αγώνα και το πως οι διεθνείς θα μείνουν συγκεντρωμένοι και απερίσπαστοι στο παιχνίδι, το θέμα που μονοπωλεί την ειδησεογραφία και τις συζητήσεις είναι επιλογή της εθνικής, με τη χολή να στάζει άφθονη στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Σίγουρα το να μπαίνεις σε έναν αγώνα χωρίς στόχο τη νίκη δεν είναι ότι καλύτερο, όμως όταν έχεις υψηλούς στόχους και διαγράφεται η προοπτική να κάνεις πιο εύκολη τη ζωή σου στη συνέχεια του τουρνουά, τότε μπαίνεις στον πειρασμό να το κάνεις.Άλλωστε αν οι παίκτες μας έχαναν από τους Ισπανούς ή τους Αμερικανούς θα γυρνούσαν νωρίς στις ομάδες τους και κανείς δεν θα τους έλεγε τίποτα.Άρα ίσως το μονοπάτι που διάλεξαν για την επιτυχία να εμπεριέχει μεγαλύτερο προσωπικό ρίσκο.

Το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με αυτό είναι καθαρά θέμα προσωπικής προσέγγισης. Αυτό απέχει πολύ όμως από την κακόβουλη κριτική και τους χαρακτηρισμούς όλων αυτών που περίμεναν στη γωνία για να ρίξουν λάσπη και έφτασαν στο σημείο να μεγαλοποιήσουν μια αθλητική στρατηγική σε ηθικό ζήτημα. Μα τόσο πολύ ξεχειλίζει η ηθική στην καθημερινότητά μας, στο επαγγελματικό περιβάλλον, στην πολιτική και σε τόσους άλλους τομείς, ώστε να είμαστε τόσο εύθικτοι με μια επιλογή αντιπάλου στο μπάσκετ?

Τέτοιου είδους επιλογές αντιπάλων υπήρχαν πάντα στον αθλητισμό και θα υπάρχουν. Αυτό το ξέρει πολύ καλά και ο κ.Μπλάτ, προπονητής της ρωσικής ομάδας, που έσπευσε να μιλήσει για ντροπή.Άραγε κατάφερε να πείσει τον εαυτό του πως εκείνος και η ομάδα του επιζητούσαν με νύχια και με δόντια την επικράτηση?Κι αν ναι, για ποιό λόγο δεν έβαλε παίκτες-κλειδιά στο παρκέ και δεν χρησιμοποίησε τη ζώνη-σήμα κατατεθέν απέναντι στην Ελλάδα για πάνω από δυο λεπτά?Η σημερινή του συγγνώμη σώζει τουλάχιστον τα προσχήματα…

Υπάρχει όμως και κάτι που δεν ήχησε ωραία στα αυτιά και είναι από την πλευρά των παικτών μας. Εφόσον είχαν πάρει την απόφαση να ηττηθούν και να μην αντιμετωπίσουν κολλητά Ισπανία και ΗΠΑ στους 16 και 8 αντίστοιχα(τελικά την πρώτη μας την επέστρεψε ως αντίπαλο η Γαλλία με τη δική της ήττα), θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένοι στις δηλώσεις τους πριν από τον αγώνα και να μην αναλώνονται σε χαρακτηρισμούς όπως «ζήτημα αξιών η νίκη» γιατί αδικούν τους εαυτούς τους.

Παρεμπιπτόντως οι Γάλλοι χρειάζονται βραβείο για το κατόρθωμα να ηττηθούν με τρίποντο 8 δεύτερα πριν τη λήξη, με 12 πόντους από τη Νέα Ζηλανδία, ενώ ζητούσαν ήττα ως 11 για να παίξουν με την εθνική μας. Πλέον θα πέσουν πάνω στη διοργανώτρια Τουρκία στους 16.

Ας ελπίσουμε το κλίμα στην εθνική να βελτιωθεί και οι παίκτες να μείνουν ανεπηρέαστοι από όλα όσα ακούγονται,ενόψει του μεγάλου αγώνα με την Ισπανία. Αν και η ομάδα δεν δείχνει να έχει βρει τη φόρμα της και οι εμφανίσεις της στην Τουρκία δε θυμίζουν σε τίποτα την ομάδα που παρουσιάστηκε στα φιλικά προετοιμασίας, η πρόκληση να ξορκίσουμε τον κακό μας «δαίμονα» που ονομάζεται ισπανία(5 ήττες σερί από το 2006)είναι πολύ μεγάλη.

ΤΟ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΛΑΜΠΡΗΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ

Η αποχώρηση της Θάλειας Κουτρουμανίδου στα 26 της χρόνια από την ενεργό δράση του Μπιτς Βόλεϊ και κυρίως οι λόγοι που εξανάγκασαν μια αθλήτρια παγκόσμιας κλάσης να μη συνεχίσει να αγωνίζεται, επειδή δεν μπορεί να βρει κοπέλα για να συνθέσει ανταγωνιστικό δίδυμο ,προκαλούν εκ νέου θλίψη και δείχνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως υπάρχει γύμνια στις υποδομές του ελληνικού αθλητισμού.

Όταν η Βάσω Καραντάσιου αποφάσισε πέρυσι το καλοκαίρι να αποχωρήσει από τους αγωνιστικούς χώρους(στα 37 της και με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού μπιτς βόλεϊ στο ενεργητικό της),φάνηκε ξεκάθαρα πως δεν υπήρχε κάποιο απτό πλάνο για την παίκτρια που θα έπαιρνε τη θέση της.Δεν ήταν ούτε καν ξεκάθαρο αν η νέα αθλήτρια θα έκανε δίδυμο με την μέχρι πρότινος συμπαίκτρια της Βάσως,Βίκυ Αρβανίτη ή αν εκείνη θα αγωνιζόταν με κάποια κοπέλα από την έτερη πετυχημένη εθνική ομάδα των Κουτρουμανίδου/Τσιαρτσιάνη.

Τελικώς,μετά από συνεννόηση μεταξύ της Αρβανίτη και της Τσιαρτσιάνη και με τη σύμφωνη γνώμη της ομοσπονδίας,αποφασίστηκε οι δύο κοπέλες να συνθέσουν τη νέα εθνική ομάδα και απο κει και πέρα να βρεθεί μια νεαρή κοπέλα με προοπτική,ώστε να φτιάξει ένα αξιόμαχο δίδυμο με την Θάλεια Κουτρουμανίδου.Η Θάλεια, αν όντως έμαθε τελευταία τις εξελίξεις όπως ισχυρίζεται,είναι λογικό να αισθάνεται πικρία για όσα διαδραματίστηκαν καθώς βρέθηκε από το πουθενά ξεκρέμαστη.

Είναι απόλυτα λογικό όταν έχεις συνηθίσει να πρωταγωνιστείς σε παγκόσμιο επίπεδο,να μην μπορείς εύκολα να συνηθίσεις να βρίσκεσαι στα τελευταία στρώματα και ακόμη πιο δύσκολο όταν αντιλαμβάνεσαι πως αυτή η κατάσταση δεν είναι κάτι το προσωρινό,αλλά ίσως ο κανόνας του μέλλοντος.Για όλα αυτά φυσικά δεν ευθύνονται οι Παπαδοπούλου και Αργυροπούλου που κλήθηκαν να παίξουν μαζί με τη Θάλεια.Οι δυο κοπέλες αν και πολύ ταλαντούχες,ήταν εμφανές πως δεν είχαν ούτε την απαραίτητη υποδομή, αλλά ούτε και τις παραστάσεις από μεγάλα τουρνουά ώστε μια εκ των δύο να αποτελέσει τη νέα συμπαίκτρια της Κουτρουμανίδου.

Η δουλειά που γίνεται στο ελληνικό μπιτς βόλει είναι σαφώς αξιοπρεπής,καθώς διοργανώνονται τουρνουά στις μικρές ηλικίες αλλά και διάφορα καμπ προπονήσεων για ανίχνευση ταλέντων.Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση πως η Ελλάδα διαθέτει την οργάνωση των προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών, που εφαρμόζουν χρόνια προγράμματα νέων αθλητών,έχοντας παράλληλα πολλές ομάδες που συμμετέχουν στα διεθνή τουρνουά,αλλά και μικρότερες ομάδες που ασχολούνται αποκλειστικά με το άθλημα, κι όχι παράλληλα με τη σάλα,παίρνοντας τις απαραίτητες γνώσεις ώστε να σταθόυν επάξια στο υψηλότερο επίπεδο.

Μια αποχώρηση ανάλογη με της Καραντάσιου,σαφώς θα δημιουργούσε μεγάλο πλήγμα σε χώρες όπως η Γερμανία,η Ολλανδία ή η Ελβετία,όμως εκεί η διάδοχη κατάσταση θα είχε προβλεφθεί αρκετό καιρό πριν και παράλληλα θα υπήρχαν έτοιμες λύσεις ώστε να γίνει η καλύτερη δυνατή επιλογή.Πώς να γίνει το ίδιο στην Ελλάδα,όταν πέρα από τις δύο εθνικές ομάδες(Καραντάσιου/Αρβανίτη,Κουτρουμανίδου/Τσιαρτσιάνη) επικρατεί το χάος?Οι επιτυχίες των δύο αυτών ομάδων, καταξίωσαν την Ελλάδα ως μια από τις κορυφαίες δυνάμεις του Μπιτς Βόλει παγκοσμίως,όμως η ανάλογη υποδομή δεν υπήρξε ποτέ στις νεαρές ηλικίες,ώστε να υπάρχει εξασφαλισμένη η συνέχιση των επιτυχιών.

Η Βάσω Καραντάσιου ήταν δεδομένο πως θα σταματούσε σύντομα την ενεργό δράση και η απόφαση της μετά το τέλος της σεζόν του 2008,μόνο ως κεραυνός εν αιθρία δεν ήχησε στα αυτιά όσων ασχολούνται με το άθλημα.Η ομοσπονδία θα έπρεπε να δουλεύει επί πολλά έτη ωστε να έχει έτοιμη την κοπέλα που θα πάρει τη θέση της,όμως όχι μόνο αυτό δεν συνέβη, άλλα δεν ήταν ούτε καν σίγουρο το με ποιά θα αγωνιζόταν η νέα κοπέλα.Πώς λοιπόν να μη διαταραχθούν έτσι οι ισορροπίες των εθνικών ομάδων?

Προφανώς ήταν αδύνατο να υπάρξει και δεύτερη πετυχημένη ζαριά,όπως προέκυψε από το αναπάντεχα γρήγορο δέσιμο και τις επιτυχίες που έφερε σύντομα το δίδυμο Καραντάσιου/Αρβανίτη,όταν η δεύτερη ως ανερχόμενη τότε αθλήτρια κλήθηκε να καλύψει το κενό της τραυματισμένης Έφης Σφυρή.Ας ελπίσουμε η αποχώρησηση της Θάλειας Κουτρουμανίδου να θορυβήσει τους διοικούντες του ελληνικού αθλητισμού και να δοθεί επιτέλους το απαραίτητο βάρος στις υποδομές,γιατί μόνο έτσι οι επιτυχίες δεν θα είναι πρόσκαιρες και θα έχουν διάρκεια.


* Η Θάλεια Κουτρουμανίδου κατέκτησε στην καριέρα της ένα αργυρό(πορτογαλία)κι ένα χάλκινο(ινδονησία)μετάλλιο στο παγκόσμιο σιρκουί με συμπαίκτρια τη Μαρία Τσιαρτσιάνη,ενώ πήρε το χρυσό στο ευρωπαϊκό σιρκουί το 2004(ισπανία)με παρτενέρ τη Βίκυ Αρβανίτη.Επίσης κατέκτησε δύο φορές την 9η θέση σε Ολυμπιακούς Αγώνες(το 2004 με την Αρβανίτη και το 2008 με την Τσιαρτσιάνη),ενώ το 1999 είχε αναδειχθεί  πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων.

ΠΕΚΙΝΟ 2008-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ)

http://olympicrasoulis.blogspot.com/

"ΕΥΡΩΜΑΧΕΣ" ΠΟΥ ΚΡΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ

Το διήμερο που ξεκινάει σήμερα,είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για την πορεία των ελληνικών ομάδων στα κύπελλα Ευρώπης,όχι μόνο για την εφετινή αλλά και για τις επόμενες χρονιές.Από τα αποτελέσματα που θα έχουν ως το τέλος της σεζόν οι ομάδες μας, θα κριθεί αν θα συνεχίσουμε να έχουμε διπλή εκπροσώπηση στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και το αν θα έχουμε ξανά ομάδα απευθείας στους ομίλους.

Για αυτούς τους λόγους,είναι απαραίτητο να μην υπάρξει καμία απώλεια εκπροσώπου μας, από τους τέσσερις που θα δοκιμαστούν στον γ΄γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ(Ολυμπιακός-Ανόρθωση,Παναθναϊκός-Σπάρτα πρ.)αλλά και στον β’προκριματικό του κυπέλλου ουεφα(Αεκ-Ομόνοια,Αρης-Σλάβεν Κοπρίβνιτσα).

Οι ομάδες μας,σαφώς και είναι φαβορί στις αναμετρήσεις τους,όμως στα μέσα του Αυγούστου και ελλείψει αγωνιστικού ρυθμού,πολλά μπορούν να συμβούν εάν δεν υπάρξει η απαιτούμενη προσοχή.Με νίκες,οι «αιώνιοι» προκρίνονται στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης,ενώ Αεκ και Αρης εφόσον περάσουν,χρειάζονται άλλη μια πρόκριση για να μπουν σε αυτούς του ουεφα.

Η ελεύθερη πτώση της χώρας μας τα τελευταία χρόνια στην βαθμολογία της ουεφα, που προήλθε από τις κακές πορείες των ελληνικών συλλόγων στα κύπελλα ευρώπης,είναι ο λόγος που η «ευρωπαϊκή περιπέτεια» ξεκίνησε φέτος τόσο νωρίς.

Τα δυο τελευταία χρόνια,τερματίσαμε 14οι και 15οι,κάτι που μας στερεί τη δυνατότητα να αγωνίζεται ο πρωταθλητής απευθείας στους ομίλους,ενώ παράλληλα οι ομάδες του ουεφα χρειάζονται δυο προκρίσεις αντί για μία για να φτάσουν στα γκρουπ.Την ίδια στιγμή,χάνουμε δύο ομάδες και από τις 6 που βγάζαμε στην Ευρώπη,πλέον έχουμε 4.

Η μείωση των εκπροσώπων μας όμως,ίσως να αποδειχθεί ευεργετική από βαθμολογικής πλευράς,εάν σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.Το ευνοϊκό σε αυτή την εξέλιξη είναι οτι πλέον δεν διαιρούμε τους βαθμούς που κερδίζουμε δια του 6,αλλά δια του 4,άρα έχουμε τη δυνατότητα να μαζέψουμε περισσότερους.Η νίκη πλέον ισοδυναμεί με 0.500 πόντους(από 0.333),ενώ η ισοπαλία με 0.250(από 0.166).Η αρχή της σεζόν,μας βρίσκει στην 14η θέση,δηλαδή σε καλύτερη μοίρα από πέρυσι.

Για να κρατήσουμε τους δυο εκπροσώπους στο Τσάμπιονς Λιγκ,πρέπει να μείνουμε εντός της 15αδας κάτι που εύκολα-δύσκολα θα το πετύχουμε.Το στοίχημα για φέτος, είναι να βρεθούμε σε θέση που θα μας δώσει πίσω την απευθείας εκπροσώπηση του πρωταθλητή στους ομίλους, από τη σεζόν 2010-2011(για του χρόνου θα ισχύσει ότι και φέτος αφού, μετράει η περσινή μας κατάταξη).

Για να συμβεί αυτό,πρέπει να ανέβουμε στην πρώτη δωδεκάδα,όμως και η 13η θέση πιθανόν να αρκεί.Κι αυτό γιατί ο κάτοχος του Τσάμπιονς Λιγκ, συνήθως προέρχεται από τις χώρες που έχουν ήδη απευθείας εκπροσώπηση στους ομίλους,άρα επωφελείται και η πρώτη χώρα εκτός δωδεκάδας(13η).

Αυτή τη στιγμή είμαστε 1.010 βαθμούς πίσω από την Ελβετία(13η) και 3.560 από την Ουκρανία(12η).Η διαφορά από την πρώτη καλύπτεται με μια αξιοπρεπή παρουσία,ενώ είμαστε σε θέση να ξεπεράσουμε τους Ουκρανούς εάν κάνουμε την αγωνιστική υπέρβαση.

Η αναγκαιότητα καλής παρουσίας φέτος,ενισχύεται και από το ότι του χρόνου ξεκινάμε 17οι και πρέπει να καλύψουμε από τώρα το χαμένο έδαφος από τις Τσεχία,Δανία,Βουλγαρία,Ουκρανία αν δεν θέλουμε να μείνουμε ξανά πίσω.

Εξάλλου,εάν εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που μας δίνεται με την διαίρεση των βαθμών στο 4 και μαζέψουμε φέτος και του χρόνου περισσότερους από ότι συνηθίζαμε την τελευταία τετραετία,θα θέσουμε τις βάσεις επιστροφής στα υψηλά βαθμολογικά στρώματα που κάποτε ήμασταν.

Ας μην ξεχνάμε ότι επί μια εννιαετία(1997-98 έως 2005-06) με εξαίρεση μια χρονιά(2000),βρισκόμασταν συνεχώς εντός της πρώτης οκτάδας της Ευρώπης.Μάλιστα,οι δυο έκτες θέσεις που κατακτήσαμε, μας έδωσαν τριπλή εκπροσώπηση στο Τσάμπιονς Λιγκ, τις σεζόν 2003/04 και 2004/05!Ας ελπίσουμε οτι στο προσεχές μέλλον, θα προσεγγίσουμε τις παραπάνω επιδόσεις.


#ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΙ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ UEFA ΣΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: http://www.xs4all.nl/~kassiesa/bert/uefa/index.html

Η ΘΑΝΟΥ ΕΚΤΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

«Η Ελληνίδα σπρίντερ Κατερίνα Θάνου δυσφήμισε το Ολυμπιακό κίνημα και για αυτόν το λόγο δεν μπορεί να συμμετάσχει στους αγώνες του Πεκίνου.Αμέσως μετά από την πρόταση της πειθαρχικής επιτροπής,η εκτελεστική αποφάσισε να μην επιτρέψει στην κυρία Θάνου την συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008».

Με αυτά τα λόγια η εκπρόσωπος τύπου της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής Ζιζέλ Ντέιβις,επιβεβαίωσε το χρονικό μιας προαναγγελθείσας απόφασης.Άλλωστε το κλίμα είχε διαφανεί εδώ και ημέρες πως ήταν εναντίον της πρωταθλήτριας μας.

Η ΔΟΕ με το «έτσι θέλω» και χωρίς να υπάρχει κάποια ποινή που να εκκρεμεί εις βάρος της Θάνου τη δεδομένη χρονική περίοδο,πατάει πάνω στον γενικό και ασαφή κανονισμό σύμφωνα με τον οποίο έχει δικαίωμα να αποκλείσει κάποιον αθλητή, εάν προσβάλλει τα Ολυμπιακά ιδεώδη και δεν επιτρέπει στην Ολυμπιονίκη του Σίδνεϊ να βρεθεί στον βατήρα των 100 μέτρων.

Είναι σαφές πως η κόντρα ΔΟΕ-Θάνου έχει επεκταθεί σε προσωπικό επίπεδο και αυτός είναι ο λόγος που η επιτροπή πήρε τόσο «πατριωτικά» το θέμα.Τα μέλη της επιτροπής,δεν επιθυμούσαν εξ’αρχής να δουν τη Θάνου αγωνιζόμενη στο Πεκίνο και φρόντιζαν να το δείχνουν με κάθε τρόπο.

Δεν είναι τυχαίο οτι η ανακοίνωση της απόφασης μεταφέρθηκε τρεις φορές τον τελευταίο μήνα,αν και η πλευρά της Θάνου είχε ζητήσει επανειλημμένα πολύ καιρό πριν να την ενημερώσουν αν υπάρχει πρόβλημα με ενδεχόμενη συμμετοχή της.

Στους κανονισμούς της ΔΟΕ περί ντόπινγκ,δεν αναφέρεται πουθενά ότι αν κάποιος αθλητής τιμωρηθεί κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, χάνει το δικαίωμα να αγωνιστεί και στις μετέπειτα διοργανώσεις,ακόμη και μετά το πέρας της ποινής του.

Αν όντως αυτή είναι η θέση της ΔΟΕ,οφείλει να την επισημοποιήσει γραπτώς και να την εισάγει στους κανονισμούς της,έτσι ώστε να μην δημιουργούνται δυο μέτρα και δύο σταθμά στις αποφάσεις.

Γιατί είναι τουλάχιστον υποκριτικό, να έχουν αγωνιστεί εκατοντάδες αθλητές που στο παρελθόν ήταν τιμωρημένοι για παραβάσεις ντόπινγκ,στους Ολυμπιακούς Αγώνες και να μην έχει ανάλογη δυνατότητα η Ελληνίδα σπρίντερ.

Ας μη λησμονούμε,ότι στους αγώνες του Πεκίνου,θα αγωνιστεί κανονικά ο Ούγγρος πρωταθλητής της δισκοβολίας Φαζέκας,ο οποίος είχε βρεθεί μετά τη νίκη του στην Αθήνα,να ουρεί σε αντιντόπινγκ κοντρόλ,μέσω μηχανισμού που είχε εμφυτεύσει στην κοιλιά του και περιείχε ούρα άλλου προσώπου,ώστε να μην ανιχνευθούν οι ουσίες που είχε πάρει!

Προφανώς, σύμφωνα με την σκανδαλώδη στάση της ΔΟΕ, ο Φαζέκας δεν προσβάλλει τα Ολυμπιακά ιδεώδη αλλά τα πρεσβεύει επάξια...

Μπορεί να απομένουν μόλις 6 ημέρες μέχρι να δωθεί η εκκίνηση των 100 μέτρων,όμως η Θάνου δήλωσε εκ νέου οτι θα κυνηγήσει ως το τέλος τη συμμετοχή της και για αυτό θα προσφύγει στο ανώτατο αθλητικό δικαστήριο της Λοζάνης (CAS).

Αν και ξέρει πως οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της,η Ελληνίδα πρωταθλήτρια θα τις εξαντλήσει ως το τέλος.Αν κερδίσει την υπόθεση,θα έχει πάρει το μετάλλιο της συμμετοχής, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες και αυτό σίγουρα θα φαντάζει πιο μεγάλο ακόμη και από τα αμέτρητα μετάλλια που κέρδισε στον στίβο όλα αυτά τα χρόνια...

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΠΛΑΝΑΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ

Κλίμα έντονης ανησυχίας και ανασφάλειας, έχει προκαλέσει στην Κίνα η πολύνεκρη επίθεση από ένοπλους μουσουλμάνους σε τελωνειακό σταθμό της επαρχίας Ζινζιάνγκ, μόλις 4 ημέρες πριν από την τελετή έναρξης των 29ων Ολυμπιακών Αγώνων.

Συγκεκριμένα,δύο άτομα τα οποία οδηγούσαν φορτηγό όρμησαν προς την πύλη του σταθμού και αφού προκάλεσαν σφοδρή σύγκρουση,εν συνεχεία εκτόξευσαν δύο χειροβομβίδες,προκαλώντας τον θάνατο 16 αστυνομικών και τον τραυματισμό 14.

Πολλοί κάτοικοι,θορυβημένοι από τα γεγονότα εγκαταλείπουν τα σπίτια τους έως ότου τελειώσουν οι αγώνες φοβούμενοι τα χειρότερα,τη στιγμή που οι αρμόδιες αρχές δεν πείθουν όταν διατυμπανίζουν πως όλα είναι υπό έλεγχο και δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας.

Η αντίδραση της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής μέσω της περίφημης εκπροσώπου τύπου Ζιζέλ Ντέιβις,είναι επιεικώς κωμική και απαράδεκτη.Δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ένα τόσο σημαντικό περιστατικό ως «εσωτερικό της Κίνας»,καθώς δικυβεύονται οι ζωές εκατοντάδων χιλιάδων θεατών και αθλητών από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Ακόμη,η δήλωση πως η ΔΟΕ δεν έχει να πει κάτι άλλο προς το παρόν,ήταν εντελώς άστοχη .Καλύτερα να μην έμπεναν καν στον κόπο να κάνουν δηλώσεις αν δεν είχαν κάτι ουσιαστικό να πουν,θα εκτείθονταν πιο λίγο.

Δεν είναι ούτως ή άλλως λίγες οι ευθύνες της ίδιας της επιτροπής,που επέλεξε να διοργανώσει τους αγώνες σε μια χώρα που πάσχει από υπέρμετρη ατμοσφαιρική ρύπανση και καταβαράθρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Μέχρι πριν από λίγες ημέρες,η ΔΟΕ έκανε τα στραβά μάτια όταν οι δημοσιογράφοι στο IBC(παγκόσμιο κέντρο τύπου) δεν είχαν πρόσβαση σε πολλές ιστοσελίδες,εξ αιτίας της κινεζικής λογοκρισίας.Δεν θα μπορούσε τώρα λοιπόν να κρατήσει διαφορετική στάση.

Όσον αφορά την επίθεση,ειδικοί σε θέματα τρομοκρατίας εκφράζουν την άποψη ότι ίσως να είναι το προμήνυμα για μια σειρά άλλων επιθέσεων ακόμα μεγαλύτερης έντασης.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό,ο φόβος για ένα ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης,πολλαπλασιάζεται αυτομάτως και από το γεγονός οτι τέτοιου είδους γεγονότα που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου,αποτελούν πόλο έλξης για τους επίδοξους τρομοκράτες.

Παράλληλα,είναι πασιφανές οτι οι διαμαρτυρίες των μουσουλμάνων και κυρίως όσων έχουν καταγωγή από το Θιβέτ,όχι μόνο δεν πρόκειται να σταματήσουν κατά τη διάρκεια των αγώνων,αλλά θα γίνουν και πολύ πιο έντονες.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί διαφορετικά,αφού γνωρίζουν πως με όλα τα βλέμματα του κόσμου στραμμένα στη διοργάνωση,η προβολή των αιτημάτων τους φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη παγκοσμίως.

Το θέμα είναι αν η Κίνα είναι σε θέση να αποτρέψει ένα ενδεχόμενο χτύπημα,γιατί με εκατοντάδες χιλιάδες θεατές και αθλητές συγκεντρωμένους σε συγκεκριμένα σημεία,η καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη.

Μπορεί το χτύπημα να έλαβε χώρα στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας και αρκετά μακριά από την «καρδιά» των αγώνων,όμως τα αντανακλαστικά των αρχών έδειξαν να βρίσκονται σε χαμηλά επίπεδα.

Τα μέτρα σαφώς έχουν ενταθεί και πολλαπλασιαστεί,ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί έως και πύραυλοι πλησίον των εγκαταστάσεων.Οι έλεγχοι όσων εισέρχονται ή εξέρχονται στη χώρα είναι εξονυχιστικοί,με την αστυνομία και τον στρατό να είναι σε διαρκή επαγρύπνηση.

Το κατά πόσον θα αποδειχθούν αποτελεσματικοί οι έλεγχοι αυτοί δεν είναι εφικτό να το γνωρίζουμε από τώρα, θα το δείξει ο χρόνος.Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή, είναι να ελπίζουμε...